Familie Höster

Zaterdag 18 augustus hebben we met de duikvereniging weer een leuk uitstapje gemaakt. Ditmaal een oude gasopslagtank in het Ruhrgebied, in Duisburg om precies te zijn. Omdat we op zaterdagmorgen om 10 uur moesten verzamelen hebben Yolanda en ik besloten om een hotel te boeken in Duisburg, zodat we de zaterdag een beetje uit konden slapen. Op vrijdag zijn we dus al op weg gegaan naar die Heimat. Nadat we ingechekt hadden zijn we daar in de buurt eerst een paar caches wezen zoeken. Omdat ook Janco en Monique belsoten hadden om een hotel te nemen hebben we die ‘s middags onder het genot van een heerlijk groot glas wit-bier opgewacht en aangezien Janco en Monique ook vervente “schatzoekers’zijn hebbeb we daarna ook nog een paar caches gezocht (en gevonden) Tussen door hebben we bij de plaatselijke Griek nog even ons avondeten genuttigd. Na een rumoerige nacht zijn we ‘s morgens richting de Gasometer gereden, alwaar bijna iedereen al aanwezig was. Na enig oponthoud kregen we instructies. Het was de bedoeling dat we onze sets op de parkeerplaats in elkaar knutselden en die dan in een bolderkar zouden zetten die we dan naar de gastank konden brengen.
Bij de gastank konden we de setjes in een provisorich lifjte zetten die de sets omhoog takelden. Zelf moesten we via de buitenkant en een smal trapje omhoog naar de bovenkant van de gastank. Daar konden we dan ook de sets uit het liftje halen.
De duik opzich zelf was wel aardig. Boven bij de instap zag je beneden al wat verlichting van de divers objecten. Het zicht was redleijk met een hoop roestdeeltjes. Op de bodem waren diverse objecten neer gezet, zoals een boot, personenauto, vrachtautootje, een vliegtuig met 1 vleugel en nog wat anderes spulletjes. De totale diepte bedroeg 13 meter en de tank had een doorsnee van ongeveer 45 meter, dus na een half uurtje duiken was je rond en had je alle objecten wel gezien.
Al met al leuk om een keer mee te maken, maar een tweede duik hebben we niet gemaakt en een tweede keer zullen ze me hier niet zo snel meer zien.

Ook in de nacht kwam het kwik niet boven de nul graden. Welliswaar was de koude golf niet genoeg voor een elfstedentocht,maar toch genoeg om een dikke laag ijs op de diverse plassen te veroorzaken.Op donderdag 9 februari werd er een ijsduik georganiseerd in Maarsseveen door duikteam GEJO uit Utrecht. De Maarsseveens plassen waren op een haar na geheel dichtgevroren. Helaas was het sneeuwijs, dus niet doorzichtig. Geen mogelijk dus om mensen te zien lopen op het ijs. Omdat ik ‘s avonds weer op de club moest zijn mochten mijn buddy, Anjelies, en ik als eerste water in. Wij hadden gekozen om via de enkelbijtsmethode het water in te gaan, Er is dan 1 wak (bijt) gemaakt waar je in en uit het water gaat. Je zit dan met een seinlijn vast aan de seinmeester en zo kun je dus altijd het wak weer terugvinden. Het ijs was inderdaad ondoorzichtig wat het toch niet zo leuk maakte. Wel leuk is het om te zien hoe de luchtbellen tegen het ijs uiteenspatten. Zaterdag 11 februari had onze eigen duikclub een ijsduik geroganiseerd in Zeumeren (nabij Barneveld). Om 9 uur waren Carl, EJ en ik aanwezig om twee wakken te maken. Helaas werkte de geleende kettingzaag niet goed, dus moesten we met kleine bijltjes aan het werk. Na ruim anderhalf uur hakken hadden we twee wakken en konden we het water in. Hier hadden we wel mooi donker doorzichtig ijs, wat het geheel bijzonder maakt, je ziet nu mensen lopen op het ijs en de mensen op het ijs kunnen de duikers onder het ijs zien. Nadat iedereen zijn duik gemaakt, of geprobeert had te maken was er koek en zopie aan de kant voor de toch wat verkleumde handen.

Zaterdag 9 juli konden we met Aqua/Holic weer een duikje maken tussen de Zeeuwse mosselen.
Om 10.00 uur werden we verwacht bij de Mosselkwekkerij van Erik Veerhoek in de voormalige veerhaven van Zijpe. Omdat de animo bij onze duikclub ditmaal niet zo heel erg groot was heb ik ook de duikers van AGT, die dit weekend in Zeeland zaten, uitgenodig.
Zo waren we toch met een leuk aantal aanwezig. Na een korte briefing van Erik was het tijd om om te kleden en de duikspullen om te hangen. Het zicht was redelijk, maar had beter gekund. Opvallend ditmaal waren de vele Harders die tussen de mosselstrengen doorzwommen. Verder de vele mooie kleuren en tot slot wees Erik ons nog op twee Dahlia’s die in een mandje zaten.

Enige tijd geleden kwam er een aankondiging in de mail over een volgelaatsmaker-specialty bij het SDMP. Een volgelaatsmasker is zoals de naam het eigenlijk al zegt een masker dat je gehele gezicht bedekt. Het voordeel van zo’n masker is behalve de kou, je gezicht wordt geheel beschermd tegen het koude water, ook de mogelijkheid tot praten onder water. td>

Omdat ik de eerste vijf minuten in het koude water regelmatig een stekende pijn in mijn voorhoofd krijg leek me het wel nuttig om in ider geval de specialty te volgen om zo te kijken of het inderdaad een hoop scheelt qua kou. Dinsdag 11 januari hadden we eerst een theorie avond. Aan bod kwamen de voor en nadelen van het masker, de verschillende soorten maskers, het gebruik voor, tijdens en na de duik van het masker en tenslotte de communicatie mogelijkheden.
Belangrijke voordelen van het masker zijn zoals eerder gezegd: Koude bescherming, communicatie mogelijkheid, geen bijtstuk in je mond, en de bevestiging. Daarnaast zijn er natuurlijk ook wel nadelen: het masker is toch wel duur, je moet er even mee leren om gaan en het klaren van je oren is iets moeilijker.
Dinsdag 11 januari was de theorieavond bij SDMP. Tijdens deze les werd het boek in het kort uitgelegd en konden we ook kennis maken met het masker. We mochten de maskers zelfs meenemen de komende twee weken om het masker uit te proberen en om de benodigde vier buitewater duiken te maken. Ook moest er natuurlijk gepast worden, met name de dopjes onder je neus die er voor moeten zorgen dat je kunt klaren als je het masker op hebt. Deze dopjes moet je precies zo zetten dat als je het masker iets omhoog zet, ze je neus aflsuiten zodat je kunt klaren. De volgende avond konden we met het masker oefenen in het zwembad. In het verwarmde water is het lekker relaxed en leer je om het masker onder water af te doen als je ademautomaat er mee stopt. de ademautomaat zit dus geintegreerd in je maske, dus als die er mee stopt heb je geen masker meer. Een reserve duikbril is dus een verplicht uitrustingsstuk met een volgelaatsmasker.
Het weekend daarna zouden we de vier buitenwater duiken maken. Zaterdag 15 januari de eerste en tweede duik. De eerste duik was een relax duikje om eenste kijken hoe het duikt met een volgelaatsmasker. Op zich ging dat prima, inderdaad geen kou op je voorhoofd, dus ook geen steken. Bij de tweede duik zouden we wat oefeningen doen. Eerst zouden we boven water naar het 6 meter platform gaan om daar af te dalen en de oefeningen doen (masker op en af doen), maar toen ik naar beneden wilde, moest ik het oppervlakteventiel, dat de mogelijkheid geeft om boven water te ademen, zonder je perslucht te gebruiken, dicht draaien. Echter door de kou zat het ventiel muurvast en kreeg hem met geen mogelijkheid dicht. Dus geen tweede duik die dag, want met een openstaand ventiel loopt je masker vol water. Dus een tweede duik zat er niet in vandaag.
Zondag een herkansing voor twee duiken. Ook ditmaal naar het 6 meter platform om de oefeningen te doen. Het platform hadden we snel gevonden en konden dan ook gelijk met de oefeningen beginnen, maar dat viel niet mee. We moesten dus het masker af zetten, maar als je bedenkt dat de lucht in het masker ongeveer 37 graden is, doordat je steeds uitademt en het water een graadje of 3 weet je wel wat er gebeurt met je gezicht. Je krijgt een vreselijke klap in je gezicht vanwege de kou en je hele hoofd begint te bonken. nadat ik mijn reserve bril opgezet had, gauw weer afgezet en mijn volgelaatsmasker weer opgezet en hopen dat mijn warme adem mijn gezicht weer snel opwarmde, gelukkig ging dat snel. Nu was Inge, mijn buddy, aan de beurt. Op zich ging alles goed, alleen kreeg ze haar volgelaatsmasker niet snel genoeg weer op en kreeg ze daardoor vreselijke pijn in haar hoofd door de kou. We moesten de duik dan ook afbreken en zat er een tweede duik niet in. Gelukkig had de instructeur gezien dat het op en afzetten voor ons geen probleem was en hoefden we de oefeningen niet nogmaals te laten zien. Maar we moesten nog wel twee duiken maken op de verlangde 4 te volmaken. Woensdag hebben we die 2 duikjes gemaakt, lekker relaxed zonder oefeningen. Alleen bij de tweede duik begon mijn masker te blazen. Stelde ik de weerstand omhoog, dan kreeg ik niet voldoende lucht binnen. Ik heb dit opgelost door steeds bij het inademen de weerstand terug te draaien.
Zaterdag 22 januari moesten we nog 1 keer naar Maarsseveen om het masker in te leveren en een toets te maken. Eerst nog even met Joris gedoken. een lekker rustig duikje, waarbij alles goed ging. Daarna de toets gedaan. Deze was, als je het boek goed had doorgenomen niet al te moeilijk. Na alle 14 vragen beantwoord te hebben kon het pasje aangevraagd worden. Al met al een leuke specialty om te zien hoe het duiken is met een volgelaatsmasker. Ik ben er echter nog niet uit of ik er een ga aanschaffen, zeker vanwege de prijs.

Na een lekker nachtje geslapen te hebben hadden we vandaag een dagje vrij voor onszelf. Lekker dus geen wekker gezet, maar toch rond half negen ons bedje uit voor een overheerlijk rijst (maar ook wel geroosterd brood hoor). Tijdens het ontbijt een plannetje gemaakt, we zouden lekker gaan wandelen, de temperatuur was er goed voor en de zon was niet constant aan de hemel te zien. We zouden eerst naar de Baiyoke tower gaan, dit is de hoogste toren van Thailand, waar we een schitterend uitzicht zouden kunnen verwachten. ‘s middags zouden we naar de wijk Patpong gaan, een van de “red light districten” van Bangkok, als toerist moet je dat tenslotte gezien hebben:-).
We hadden op de kaart al gekeken waar we zo’n beetje heen moesten. Maar hoe verder we gingen, hoe lager de gebouwen werden, wat bleek, we hadden op onze kaart het kruisje (van ons hotel) op een verkeerde plaats gezet, kan gebeuren toch. Toen we daar achter kwamen zaten we al zowat in Patpong, dus maar het programma radicaal omgegooid. Ik weer niet of we uiteindelijk wel de goede wijk hadden, of dat het veels te vroeg was, want er was niet veel te en de bars die er waren, waren nog dicht. Wel waren er in de kleine straatjes weer veel eettentjes, die druk bezocht werden met zakenlui, die hier waarschijnlijk geen broodtrommeltje mee krijgen.
Na een fruithapje gekocht te hebben zijn we aan de terug weg begonnen. Wat onderweg wel opviel is dat er veel vriendelijke behulpzame Tai zijn. Als je ergens op je kaart aan het kijken bent is er altijd wel een Thai die je wil helpen, vragen dan waar je heen moet. Vervolgens vragen ze of je nog lang blijft en of je alles al geregeld hebt, anders kunnen ze een hotel voor je boeken, een treinreis regelen, Ze komen ook met altrnatieven voor die dag, wat natuurlijk niet te lopen is, maar geen nood, ze kunnen goedkoop een Tuk-tuk (Toek-Toek) voor je regelen. Ook wordt je onderweg constant lastig gevallen door toek- toek chaufeurs. Binnekort stop ik nog een keer zo’n toek-toek bij die chaufeur waar geen zonlicht komt, of ik maak die toek-toek helemaal stoek-stoek.

Toen we uiteindelijk bij de tower aankwamen, bleek dat die vlak bij ons hotel stond. We hadden die toren wel zien staan, maar wisten niet dat dat de Baiyoke tower was. Voor het uitzichtpunt moest een kaartje gekocht worden, maar dat was het ook wel waard. Nog wel even schrikken voor als je het niet weet. Je gaat met de lift omhoog, maar halverwege de rit naar boven zit de lift aan de buitenkant en sta je ineens de diepte in te staren. Helaas was het vrij heiig zodat we niet ver konden zien, maar toch de moeite waard.

Toen we weer met beide benen op de grond stonden hoorden we onze maagjes knoren en hebben we ons eettentje opgezocht, omdat we nog steeds niet aan de diaree zijn vonden we dat dat nog wel een keer kon. Bovendien was het de vorige keer erg lekker, en dan durf je wel een gokje te wagen.
Na het eten vonden we dat we na zo’n lange dag wel een thaise massage verdiens hadden. Ik kan dat iedereen aanraden en je moet tenslotte ook hier de economie draaiende houden. Het is trouwens wel voor het eerst in mijn leven dat ik over me heen heb laten lopen, maar goed het was heerlijk en voor herhaling vatbaar, Ik wil dan nog wel in het Thais leren zeggen dat je een man van 50 niet op kan vouwen.
Morgen gaan we naar de river Kwai en verblijven dan een aantal nachten op een drijvend hotel. Hier is geen electriciteit en dus denk ik ook geen internet. Van bloggen komt dan niet veel , maar we zullen wel weer boven water komen en dan bloggen we weer.

Vandaag een dag samen met aquaholic en succotash, de duikclub waar we vrijdagavond SDMP mee delen, naar Oostvoorne. Dit keer niet om te duiken, maar om een Maritieme indoor training bij Get-Wet te volgen.

Om 10.15 uur moesten we verzamelen in Beach Center Oostvoorne voor een uitgebreide (ontbijt)koffietafel, waarna we naar een zaaltje mochten voor een uitgebreide briefing. Na deze briefing werden we in groepen van 10 verdeeld, waarna we een stukje mochten rijden naar het “zwembad” bij het Falck trainingscentrum op de maasvlakte. Na het omkleden kregen we de eerste uitleg bij de eerste oefening.

Bij de eerste oefening mochten we verzamelen op een 4 meter hoog platform. de bedoeling van deze oefening was om in het water te komen, dit kon op de volgende manieren: met een touw, springen of abseilen. Hierna moest je het water uit komen en dat kon op de volgende manieren: touwladder, touw of helikopterlift.

Bij het volgende onderdeel was het de bedoeling om een omgeslagen reddingsvlot weer overeind te krijgen en dan op een zodanige manier dat je er zelf weer onderuit komt, anders heeft het vlot geen nut meer. Bij de derde oefening was het de bedoeling om te oefenen met reddingsvesten, met name het bij elkaar blijven, het verwarmen van elkaar en het drijvende houden van iemand die geen vest heeft.

Het vierde onderdeel was het spannendste, met 4 personen moesten we plaats nemen in “een auto”. Deze auto werd daarna te water gelaten, waarna je de gordels moest los meken en door het raampje weer naar buiten moest zwemmen. En om het nog spannender te maken werd daarna de auto ook nog eens gedraaid en te water gelaten, zodat je orientatie een flinke klap kreeg. Bij het vijfde onderdeel was het de bedoeling om een omgeslagen zodiac om te keren en een drenkeling de zodiac binnen te krijgen.

Het een na laatste onderdeel was ook weer een oefening met een vlot, en het redden van een drenkeling en hem vervolgens in het vlot krijgen. Voor het laatste onderdeel mochten we weer het vier meter platform op. Ditmaal er gewoon af springen en daarna via een klimnet weer naar boven klimmen.

Na al deze oefeningen was er dan eindelijk tijd voor een kop koffie en een mars. De middag sessie was bijna precies hetzelfde als de ochtend sessie, alleen werd het nu donker, begon het te regenen, heel hard te waaien en kwamen er hoge golven opzetten. Kortom: weer zoals bij een echte schipbreuk.

Na al deze oefeningen bleek dat er gelukkig niemand echt verdronken of in de problemen geraakt was en konden we terug naar de beachclub voor een debriefing en kwam er aan deze geslaagde dag een einde.

Afgelopen donderdag hebben we weer een introductieduik gehouden. Een select groepje van 8 personen hebben de stoute schoenen aangetrokken om ook eens te ervaren hoe het is om onder water te ademen.
Hieronder een korte impressie.

introduik 23-09-2010 from Jan Hoster on Vimeo.

Woensdag 2 juni ben ik nogmaals naar Zeeland gereden om de sepia’s te filmen. Ditmaal met Rob Aarsen. Van te voren wisten we dat het zich bij de Bergse diep sluis behoorlijk slecht was. Daarom eers naar Zoetersbout gereden om daar een duik te maken. Ook hier zijn sepia-rekjes geplaatst. Helaas geen sepia-eieren te zien, wel eieren van de pijlinktvis. Dit zijn langwerpige witte eitjes. Op het einde van de duik ook nog een pijlinktvis zien wegzwemmen.

Voor de tweede duik zijn we naar den Osse gereden voor een duikje bij de haven. Helaas zagen we bij aankomst dat het zihct daar ook erg slecht was. Toen maar besloten om door te rijden naar de Bergsediepsluis. Als het zich dan toch slecht is, dan maar slecht zicht met de kans op sepia’s. Na een uurtje rijden aangekomen bij de duikstek. Gelukkig niet zo heel druk en na het okleden gauw het water in. Inderdaad slecht zicht, maar gelukkig toch nog een paar sepia’s gezien bij de rekjes.(foto gemaakt door Rob Aarsen)  Zie hieronder de film:

Sepia’s in Zeeland from Jan Hoster on Vimeo.

Vandaag ben ik samen met Roel Kort maar weer eens naar Zeeland afgereisd om naar het wonderlijke schouwspel van de sepia’s te kijken. Vanaf ongeveer half mei tot ongeveer half juni komen de sepia’s naar de relatief ondiepe Oosterschelde om hier te paren en hun eieren af te zetten. Dit is de tijd om deze mooie beesten van dichtbij te kunnen aanschouwen. In de hoop dat het vandaag qua duikers rustiger is dan de altijd drukke pinksterdagen van afgelopen weekend vandaag ook de videocamera meegenomen. Inderdaad was het ook een stuk rustiger, maar helaas was het zicht niet al te goed, ik heb het bij de bergse diepsluis wel beter meegemaakt.
Na eerst bij het platform rondgekeken te hebben zijn we linksaf gegaan op zoek naar de eerste sepiarekjes. Al na een minuut of 5 kwamen we het eerste rekje tegen met daarbij een sepiapaartje. Hier was het zicht echter behoorlijk slecht. Na nog eens een minuut of 15 doorgezwommen te hebben kwamen we de volgende rekjes tegen. Hier zaten 5 sepia’s bij elkaar. Een schitterend schouwspel, hoe het mannetje dicht bij het vrouwtje blijft en zijn tentakels over haar heen legt terwijl zij de eitjes bevestig aan de daar geplaatste rekjes. Hier was het zicht een stukje beter en heb ik een leuk filmpje kunnen maken. Na 45 minuten duiken hebben we de duik beeindigd en zijn we op weg gegaan om de fles weer te vullen. De tweede duik hebben we bij Bruinisse gemaakt.

Sepias from Jan Hoster on Vimeo.

carnavalsduik from Jan Hoster on Vimeo.

Carnaval viel dit jaar op 14 februari, dus samen met valentijnsdag. Een mooie gelegenheid om , met Aquaholic, het record onderwaterpolonaise te verbeteren. Dit aloude record staat op 14 personen. Eitje dus voor de diehards van Aquaholic, leek het.Er hadden zich een stuk of 12 personen opgegeven dus het zou er om spannen. De schrijvende pers was uitgenodigd, en ook radio en tv hadden een uitnodiging gekregen om dit fantastische evenment te verslaan.

Ook was er voor een partytent met verwarming gezorgd, zodat er lekker warm omgekleed kon worden. Maar mede door de kou en de sneeuw was de opkomst helaas niet bijzonder groot en ook de pers heeft het laten afweten. Slechts acht deelnemers hadden de sneeuw getrotseerd om naar Vinkeveen te komen. Wel was bijna iedereen carnavalesk uitgedost, zodat er toch een jolige stemming ontstond. Nadat iedereen te water was gegaan kon de polonaise beginnen. Lang duurde de duik niet, want maar lieft 6 duikers hadden last van een bevroren adem automaat. Aan de kant gekomen stond er een lekker kop koffie, soep of chocolade klaar om even lekker op te warmen.
Omdat het ook nog chinees nieuwjaar was stond er in het clubhuis van Aquaholic later die middag een heerlijke chineese maaltijd klaar geheel verzord door Inge.

Ijsduik 2010 from Jan Hoster on Vimeo.

Na een week of twee vorst, waarbij het af en toe matig vroor, lag er voor het tweede achtereenvolgende jaar genoeg ijs om een ijsduiken te maken. SDMP had een oproep geplaatst om deze zaterdag te komen ijsduiken in de Meern. Hier ligt de recreatieplas “strijkviertel”, een niet zo’n diepe plas, maar dat is ook niet nodig voor het ijsduiken, waarbij het tenslotte om de ijslaag gaat.

Met Erik v/ d Aardweg afgesproken om samen een duik te maken. Om 10.00 uur kwamen we aan en konden gelijk helpen met een partytent op te zetten, wat gezien de koude, harde wind geen overbodige luxe was. Erik had er voor gezorgd dat we als eerste op de lijst stonden, wat lekker was omdat ik graag wilde filmen. Na een korte briefing konden we ons in de koude wind om gaan kleden, wat voor Erik, gezien zijn natpak, echt koud was.

Er waren 3 bijten uitgezaagd zodat we onder water een parcour konden zwemmen. Bij de eerste bijt konden we te water en daar konden we staan. Tussen bijt 1 en bijt 2 had Carl een sneeuwvrij pad gemaakt, wat onder het ijs goed te zien was, dus de tweede bijt bijt was zo gevonden en konden we even ons hoofd boven water steken. De derde bijt was wat lastiger te vinden. Erik had wel zijn kompas gezet, maar had wat te veel links aangehouden.

Gelukkig was het wak redelijk goed te zien, dus ook deze bijt hebben we snel gevonden. De thuisbijt was snel gevonden vanwege de lijn waar aan we vast zaten. Toen we boven kwamen stond daar SBS6 te wachten voor een diepte interview om te weten te komen wat de kick is van het ijsduiken.

Op zondag zijn we Aquaholic naar SDMP gegaan om daar met een aantal leden de benodigde ijsduiken te maken voor de specialty. Helaas was het meeste ijs als sneeuw voor de zon verdwenen, maar er lag nog genoeg om toch nog even onder het ijs te gaan. Mijn eerste duik was met Frans, omdat we als eerste het water ingingen kon ik mooie opnamen maken. De tweede duik zou ik met Nanning maken, maar bij zijn eerste duik was zijn automaat al bevroren, dus geen tweede duik.
Hierna heb ik nog wat opnamen boven water gemaakt van de rest en om ongeveer 2 uur ben ik samen met Joris naar huis gegaan en kunnen we wachten op een volgende vorstperiode

De zaterdag op pad met de (ouderwetse) truck om twee duiken te maken, de eerste duik was bij Marsa Asalai. een leuke plek, eerste stuk vrij ondiep. Halverwege de duik op ongever een meter of 20 veel anemonen met clownsvisjes. Op de terugweg nog een tijd bij een grote mureen gefilmd.
2e duik was bij Marsa Egla, mooie duik en diverse mooie dingen gezien.
‘s middags wilde Kim met mij foto’s maken op het huisrif. Paar pijlstaartinkvissen gezien. Op de terugweg werd Kim een tijd vergezeld van een “zuigvis” zo’n vis die ook op de schildpadden zitten. Het beest had het op de fles van Kim voorzien en heeft daar een behoorlijke tijd opgezeten.
De nachtduik ging dit keer met de zodiac, zodat we iets verder weg konden. Deze duik voor het eerst een spaanse danseres gezien. Gelukkig ook kunnen filmen. Verder nog een paar slakjes gezien en een grote vrij zwemmende mureen.

Vrijdag stond er een trip naar Elphinstone op het programma. Elphinstone is een rif dat op 9 km uit de kust ligt en waar we met 2 speedboten heen gingen. Gelukkig was de zee niet heel erg ruw, maar de boot maakte toch af en toe rake klappen op het water.
Op elphinstone hebben we 2 duiken gemaakt. Veel mooie dingen gezien, waaronder een grote baracuda , een paar anemoonvisjes, naaktslakjes en gelukkig ook bij beide duiken op het eind van de duik een haai. Helaas te ver weg om er mooie videobeelden van te maken. Tussen de duiken nog even zeeziek geweest, omdat je dan op de zodiacs lekker ligt te dobberen.
De middagduik heb ik dan ook maar niet gemaakt. Yolanda heeft wel een middagduik gemaakt en heeft een school dolfijnen gezien.
De nachtduik heb ik met Yolanda gemaakt, waarbij we op het laatst nog een pijlstaartinktvis konden bewonderen.

De tweede dag met de truck weg voor 2 duiken in Abu Dabbab. Helaas geen echte truck, maar gewoon met een busje. Na een korte briefing werd de groep in 2 opgesplitst om de baai met zeegras te doorzoeken op de aanwezigheid van de zeekoe. Helaas was deze niet aanwezig en moesten we het doen met de aanwezige schildpadden, ook leuk om deze kolosen van dichtbij te zien. Verder deze 1e duik nog een sepia gezien. De tweede duik ben ik samen met Ernst-Jan het zuidrif van Abu Dabab gaan verkennen. Een aantal krokodilvissen gezien en op het laatst van de duik ook nog 3 gitaarroggen en een paar pijlstaartinktvissen.
De 3e duik vandaag was er een met Leo K. op het zuidkant van het huisrif, een lekker relaxed duikje. De nachtduik heb ik met Roel gemaakt. Ook hier weer een klein sepiaatje en als toetje een gigantische mureen die zich tevergeefs voor ons probeerde te verstoppen.

Na een goede nacht slapen kregen we op woensdag een eerste briefing bij het electronisch reservering. Ook in Egypte heeft de automatisering toegeslagen en moet je de dag voor de duik je duik reserveren in een computersysteem.

Tegen 17.00 uur nogmaals het water in voor een halve nachtduik, het is tenslotte in Egype al om 17.30 uur donker. Omdat ik nu ook mijn video camera voor het eerst meenam voor een nachtduik had ik 2 buddy’s , Leo den H en Inge. Na de duik snel gedouched en vervolgens snel gegeten.