Familie Höster

Zaterdag 11 juni mochten we weer bijtijds ons bedje uit. Er stond ons vandaag een wrakduik te wachten. Dit keer was het het wrak van de “Baron Gautsch” een passagiersschip wat in 1914 op een mijn is gevaren en waarbij ongeveer 130 personen het leven lieten. Het schip was destijds 84 meter lang en 11 meter breed. Het wrak ligt op ongeveer 40 meter diepte, het tweede dek, waar je heel goed en gemakkelijk door kunt zwemmen ligt op ongeveer 30 meter.
We werden om 9.15 uur verwacht op het duikcentrum, alwaar we onze spullen klaar moesten zetten, want om 10.00 uur kwam de boot ons op halen. Het was een niet al te groot bootje en met 13 man was hij redelijk vol. Na een tochtje van 40 minuten op een gladde zee konden we de sets omhangen. We waren boven het wrak gearriveerd. Na een korte briefing konden we overboord springen en langs een touw de afdaling maken. Na een meter of 20 kwamen de contouren van het voordek al in zicht. Het wrak was na al die jaren al gigantisch mooi begroeid, maar nog altijd herkenbaar als schip. Zoals ons verteld was kon je het tweede dek makkelijk in en overal waren openingen, dus geen kans om vast te komen zitten. Het eerste dek was ook nog wel te betreden, maar dat werd ons ontraden, vanwege de nauwe openingen en het vele stof. Zoals gezegd was het wrak mooi begroeid en zwom er veel vis in en rond het wrak. Ook hebben we een paar hele mooie paars/blauwe naaktslakjes gezien. Het nadeel van zo’n wrak op diepte is, dat je er niet zo lang kan blijven en inderdaad je “no deco tijd” gaat heel snel naar beneden, zeker als je niet met nitrox duikt. Al met al hebben we een 30 minuten in het water gelegen, veel te kort voor zo’n mooi wrak.

Nadat we zondag hoofdzakelijk in de zon hebben gelegen en daarnaast nog op zoek gegaan zijn naar een duikcentrum, zijn we vandaag maar op weg gegaan om te gaan duiken. Het duikcentrum zit hier vlakbij, op een “buurcamping”. We mochten gelukkig daar de auto op de camping rijden, want de campings zijn hier best wel groot en we hadden geen zin om onze duikspullen de hele camping over te zeulen. Na de inschrijving en een korte briefing van de “duikjuf” mochten Yolanda en ik samen het water in, wel moesten we in de baai blijven en kregen we een drijver mee, zodat ze konden zien waar we bleven. Het is een erg gemakkelijke duikstek met een diepte van maximaal 9 meter.

Op de site van het duikcentrum stond vermeld dat hier regelmatig zeepaardjes zitten, dus daar gingen we eigelijk naar op zoek. Na ongeveer 45 minuten kon ik een zeepaardje op de film vastleggen. Een vrij groot exemplaar, geheel geel, die tussen het gele “koraal” bijna niet opviel. Ook bewoog het beestje niet zodat het een beetje geluk was dat we hem toch zagen zitten.

Na een kleine 70 minuten kregen we het toch wel koud in het water van 21 gr. En besloten we maar aan wal te gaan.
De tweede duik dook ik met een Zwitser die dolgraag binnenkort mee wil naar een wrak, maar daarvoor nog niet de benodigde 40 duiken heeft gemaakt. Hij pak dan ook elke gelegenheid aan om de komende week de resterende 5 duiken te maken. Yolanda had dit keer geen zin in een tweede duik. Helaas de tweede duik geen zeepaardjes gezien. Op wat verdwaalde kreeftjes en krabbetjes na een niet zo’n enerverende duik.
Hopenlijk gaan we het weekend naar een wrak toe.

Vrijdagmorgen hebben we de wekker al om 5 uur gezet. Voor ons de dag dat de vakantie begint. Dit keer hadden we een compleet ingerichte bungalowtent gehuurd. Donderdag al het grootste gedeelte van de auto gepakt, hoewel met zo’n ingerichte bungalowtent hoef je niet al teveel mee te nemen, het grootste gedeelte werd ingenomen door de duikspullen.
Onderweg totaal geen last van files gehad, waarschijnlijk had men in Duitsland vanwege de hemelvaartsdag ook een lang weekend. Om ongeveer 17.00 uur zaten we al in Oostenrijk en hebben vlak voor de Tauern-tunnel een hotelletje genomen. Na een redelijke nachtrust konden we op ons gemak de laatste 400 km afmaken naar onze eindbestemming in Rovinj, waar we rond 13.00 uur arriveerden. Het weer was inmiddels een stuk slechter dan gisteren, maar hoe zuidelijker we kwamen, des te zonniger werd het. Nadat we ons gemeld hadden bij de receptie konden we op zoek naar onze tent. De tent was gauw gevonden en nadat we gecontroleerd hadden of de inventaris compleet was konden we de zorgvuldig ingepakte auto weer uitpakken.

Vanmorgen werden we door de eigenaar van het duikcentrum om 8.30 uur opgehaald bij de receptie van het resort. Eerst werden we naar het duikcentrum gebracht, waar nog een jongedame zat te wachten om mee te gaan duiken. Hier ontmoette we ook onze gids, een jongeman uit Duitsland. Nadat er wat spullen gepakt waren en pakken gepast waren bracht de gids ons weg naar de haven, ca 200 meter met de auto.
De duikstek was ongeveer 30 minuten varen met een longtailboat. De zee was erg rustig, goed voor de zeeziekte. Inderdaad na 30 minuten kwamen we bij een grote rots die uit het water stak. De duikstek wordt “Koh Talu” genoemd wat doorgang betekend, omdat er in de rots twee doorgangen zitten, waar je doorheen kan zwemmen om aan de andere kant te komen.
De gids had zich ontfermd over de (Engelse) dame die net haar brevet in Thailand gehaald had. En ik dook lekker met mijn betrouwde buddy.
Ik moet zeggen dat ( na twee duiken) het duiken in Thailand niet zo mooi is als in Egypte. Hoewel we wel leuke dingen hebben gezien. Veel nemootjes, een zeeslangetje, veel naaktslakjes, kleine baracuda’s, razorfish. Verder was in het diepe gedeelte het zicht niet goed, een meter of 8/9. De gids vertelde dat we mazzel hadden dat het zicht zo goed was, maar ben in Egypte natuurlijk verwend. De doorgangen waren wel mooi, vooral de tweede, die was een meter of 50, zodat je eerst de duisternis inging en nadat je ogen gewend zijn kon je het licht aan het eind zien.
Voor de tweede duik kregen we eerst een Thaise lunch aangeboden, heerlijke kip in Thaise curry.
De tweede duik wad van hetzelfde kaliber als de eerste, de duikstek wordt Koh Yawasan genoemd. Ook hier weer verschillende nemovisjes, die ook hier erg nieuwsgierig zijn. Na een duikje van 60 minuten zijn we weer bovengekomen en hebben we de reis naar het strand weer ingezet, waarna onze gids ons weer bij het resort heeft afgezet.
Hierna hebben we lekker even gedoucht en een technotukje gedaan totdat de moskee weer opriep voor het gebed.
Voor het diner zijn we weer naar de boulevard gelopen en hebben daarna weer genoten van een heerlijke maaltijd van nog geen 10 euro. Omdat we onze katten natuurlijk missen hebben we tijdens het eten heerlijk met een klein zwart katje geknuffeld die bij ons kwam zitten. Natuurlijk missen we de kinderen ook wel, maar om hier in Thailand nu wildvreemde kinderen te gaan knuffelen.

Afgelopen donderdag hebben we weer een introductieduik gehouden. Een select groepje van 8 personen hebben de stoute schoenen aangetrokken om ook eens te ervaren hoe het is om onder water te ademen.
Hieronder een korte impressie.

introduik 23-09-2010 from Jan Hoster on Vimeo.

Woensdag 2 juni ben ik nogmaals naar Zeeland gereden om de sepia’s te filmen. Ditmaal met Rob Aarsen. Van te voren wisten we dat het zich bij de Bergse diep sluis behoorlijk slecht was. Daarom eers naar Zoetersbout gereden om daar een duik te maken. Ook hier zijn sepia-rekjes geplaatst. Helaas geen sepia-eieren te zien, wel eieren van de pijlinktvis. Dit zijn langwerpige witte eitjes. Op het einde van de duik ook nog een pijlinktvis zien wegzwemmen.

Voor de tweede duik zijn we naar den Osse gereden voor een duikje bij de haven. Helaas zagen we bij aankomst dat het zihct daar ook erg slecht was. Toen maar besloten om door te rijden naar de Bergsediepsluis. Als het zich dan toch slecht is, dan maar slecht zicht met de kans op sepia’s. Na een uurtje rijden aangekomen bij de duikstek. Gelukkig niet zo heel druk en na het okleden gauw het water in. Inderdaad slecht zicht, maar gelukkig toch nog een paar sepia’s gezien bij de rekjes.(foto gemaakt door Rob Aarsen)  Zie hieronder de film:

Sepia’s in Zeeland from Jan Hoster on Vimeo.

carnavalsduik from Jan Hoster on Vimeo.

Carnaval viel dit jaar op 14 februari, dus samen met valentijnsdag. Een mooie gelegenheid om , met Aquaholic, het record onderwaterpolonaise te verbeteren. Dit aloude record staat op 14 personen. Eitje dus voor de diehards van Aquaholic, leek het.Er hadden zich een stuk of 12 personen opgegeven dus het zou er om spannen. De schrijvende pers was uitgenodigd, en ook radio en tv hadden een uitnodiging gekregen om dit fantastische evenment te verslaan.

Ook was er voor een partytent met verwarming gezorgd, zodat er lekker warm omgekleed kon worden. Maar mede door de kou en de sneeuw was de opkomst helaas niet bijzonder groot en ook de pers heeft het laten afweten. Slechts acht deelnemers hadden de sneeuw getrotseerd om naar Vinkeveen te komen. Wel was bijna iedereen carnavalesk uitgedost, zodat er toch een jolige stemming ontstond. Nadat iedereen te water was gegaan kon de polonaise beginnen. Lang duurde de duik niet, want maar lieft 6 duikers hadden last van een bevroren adem automaat. Aan de kant gekomen stond er een lekker kop koffie, soep of chocolade klaar om even lekker op te warmen.
Omdat het ook nog chinees nieuwjaar was stond er in het clubhuis van Aquaholic later die middag een heerlijke chineese maaltijd klaar geheel verzord door Inge.

De zaterdag op pad met de (ouderwetse) truck om twee duiken te maken, de eerste duik was bij Marsa Asalai. een leuke plek, eerste stuk vrij ondiep. Halverwege de duik op ongever een meter of 20 veel anemonen met clownsvisjes. Op de terugweg nog een tijd bij een grote mureen gefilmd.
2e duik was bij Marsa Egla, mooie duik en diverse mooie dingen gezien.
‘s middags wilde Kim met mij foto’s maken op het huisrif. Paar pijlstaartinkvissen gezien. Op de terugweg werd Kim een tijd vergezeld van een “zuigvis” zo’n vis die ook op de schildpadden zitten. Het beest had het op de fles van Kim voorzien en heeft daar een behoorlijke tijd opgezeten.
De nachtduik ging dit keer met de zodiac, zodat we iets verder weg konden. Deze duik voor het eerst een spaanse danseres gezien. Gelukkig ook kunnen filmen. Verder nog een paar slakjes gezien en een grote vrij zwemmende mureen.

Na een goede nacht slapen kregen we op woensdag een eerste briefing bij het electronisch reservering. Ook in Egypte heeft de automatisering toegeslagen en moet je de dag voor de duik je duik reserveren in een computersysteem.

Tegen 17.00 uur nogmaals het water in voor een halve nachtduik, het is tenslotte in Egype al om 17.30 uur donker. Omdat ik nu ook mijn video camera voor het eerst meenam voor een nachtduik had ik 2 buddy’s , Leo den H en Inge. Na de duik snel gedouched en vervolgens snel gegeten.

Inderdaad, 3.15 uur is wel heel erg vroeg. Gelukkig niet verslapen. Nadat we  een klein ontbijtje gegeten hadden stonden Leo, Linda en Nanning voor de deur. Op het station aangekomen was de bijna complete groep (18 pers) aanwezig. (Eddy was reeds in Egypte). Na een treinreis van een klein uurtje konden we bij de balie van Transavia gelijk inchecken voor een vlucht van 4,5 uur. Tijdens de goed verlopen vlucht kregen we de vervelende mededeling dat er op Schiphol 10 koffers waren achtergebleven en een vlucht later zouden komen. Helaas zaten hier de koffers van Gerard, Frans, Arnold en Leo hier bij. Als compromis kon Arnold een foto van Beyonce maken die hier vrijdag in Marsa Alam optreedt.

Morgen, dinsdag 3 november 2009, wordt het een vroegertje. Om ongeveer 3.30 uur loopt de wekker af, vlucht HV551 vertrekt dan met ons rond 8.00 uur voor een duikvakantie naar Marsa Alam. Voor de 3e keer op rij verblijven we in het tentenkamp Marsa Shagra.
Ditmaal gaan we met onze eigen duikclub Aquaholic. Er hebben zich 19 gegadigden opgegeven voor dit tripje naar Egypte. De planning is dat we morgen om 5.00 uur de trein naar Schiphol pakken.
Na gisteren een hele dag doorgebracht te hebben in het spoorwegmuseum voor het werk, vandaag dan maar de koffers gepakt. Zowaar dit keer geen overgewicht, tenminste als je de handbagage niet meetelt, want daar zit natuurlijk de automatenset en uiteraard het onderwaterhuis voor de video in.
Vanavond dus maar vroeg het mandje in! Ik hoop dat ik met mijn iPhone daar kan verbinden, zodat ik iedereen op hoogte kan houden. Uiteraard komen de filmpjes na de vakantie.

Zondag 4 oktober stond er weer een duik tussen de mosselen gepland. Om 10.00 uur werden we verwacht bij de oude veerhaven van Zijpe, alwaar Erik Veerhoek, zelf een duiker, zijn mosselkwekerij open stelt om te duiken. Na een korte, grondige uitleg konden we het water in. Hoewel de haven in de Oosterschelde ligt heb je, dank zij de beschutte ligging nagenoeg geen last van stroming. Dankzij deze beschutte ligging kun je tussen de mosseltouwen regelmatig wel een paar harders tegen komen.
In de haven bevinden zich tientallen vlonders waar zich touwen aan bevinden. Aan deze touwen zet zich het mosselzaad af zodat het zich rustig tegoed kan doen aan al het eetbare wat langs komt en zo uitgroeit tot volwassen eetbare mosselen. Naast de mosselen, hebben ook allerlei wieren, dahlia’s, sponzen, anemonen, naaktslakken en kokerwormen de touwen uitgekozen als hun onderkomen, zodat er heel wat te zien is. Omdat we vandaag lekker zonnig weer hadden en het zicht behoorlijk goed was, was het prachtig om te zien hoe de zonnestralen langs de touwen de grond raakten.

Na wat mooie opnames gemaakt te hebben bij het gemaal zijn we nog even op zoek gegaan naar fuiken. Deze hebben we echter niet kunnen ontdekken. Nog wel onbedoeld de “buddy kwijt” procedure geoefend. Na deze tweede duik in Zeeland zijn Joris, E-J en ik naar het noorden afgereisd voor een spoelduikje inVinkeveen.

Vorige week heb ik een videocamera met een onderwaterhuis gekocht. De camera is een JVC GZ-HD320BE met een harde schijf van 120 gb en nog een mogelijkheid om op te nemen op Micro SD kaartjes.

Er ook gelijk een Ikelite onderwaterhuis en een groothoeklens bij gekocht. zodat je  dichter bij je onderwerp kunt komen en daarbij ook nog de omgeving kan blijven zien.

Vandaag dan eindelijk mijn nieuwe speeltje uitgeprobeert.
Omdat het vandaag mooi weer zou worden heb ik twee duikjes gepland met Melissa in Vinkeveen, omdat hier eigenlijk altijd wel veel vis valt te bewonderen.

De eerste duik was een spannende duik om te kijken of het onderwaterhuis inderdaad wel waterdicht was, en gelukkig geen water bij de camera. Deze eerste duik gelijk alles gezien wat we wilde zien, bij het touw naar het 18 meter platform gelijk de school grote baarzen en snoekbaarzen. Bij de kerstboom een snoek en natuurlijk in de bus de grote snoek. Helaas was het zicht iets minder dan gebruikelijk op een doordeweeksedag in Vinkeveen, waardoor er nogal wat zwerfvuil te zien is op de film.
De tweede duik was net zo relaxed als de eerste duik, alleen waren we nu ook op zoek naar paling, maar helaas niet gezien.

Na twee heerlijke duikjes van om en nabij de 55 minuten gauw naar huis om het resultaat te zien en de video te bewerken, wat volgens mij ook weer een nieuwe hobby op zich is.

Meer opnames zijn te zien bij onze video’s

Het weekend van 4 en 5 juli stond voor ons weer in het teken van duiken met Aquaholic in België, in een aantal steengroeven. Ditmaal had zich een klein gezelschap van 8 personen opgegeven om mee te gaan. Ook dit jaar hadden we onze basis gevonden op camping chesle in Walcourt. Dit keer geen tenten, maar konden we met z’n allen in 3 stacaravans.Nadat ik vrijdagmiddag Yolanda in Utrecht had opghaald, konden we onze reis naar België beginnen.

Onderweg nog contact gehad met Edvard en Inge, om zodoende de reis verder samen te doen. Rond 21.30 waren we op de camping, alwaar Bas, Leo, Gerard en Robert reeds geariveerd waren, maar elders zaten te genieten van een heerlijk diner. Vlak nadat wij gearriveerd waren, kwamen zij ook terug op de camping en konden we genieten van een heerlijk koud biertje uit de thuistap van Bas.
Zaterdag, na het gezamenlijke ontbijt gingen we eerst naar Barrage de l’ Eau d ‘Heure, een groot stuwmeer in België. Barrage l’ Eau d’ Heures is een gevarieerde duikstek, gelegen in het grootste watergebied van België. Het meer is gemakkelijk toegankelijk en biedt naast een groot aantal onderwaterobjecten ook een unieke onderwaterbiotoop. Hier hebben we helaas niet veel van gezien. Ik ben samen met Leo gaan duiken, maar veel zijn we niet tegengekomen. Op een meter of 20 een kleine vis, het leek een kleine steur te zijn, maar zeker ben ik daar niet van. Na een duik van 42 minuten met een maximale diepte van 33 meter zijn we weer boevenwater gekomen. Nadat iedereen weer veilig het water verlaten had, hebben we ons op de heerlijke vlaamse frieten gestort.

De tweede duik hebben we gemaakt bij Carriëre de Roche Fontaine. Deze steengroeve is gelegen in de buurt van Franchimont, een deelgemeente van Phillippeville en is gekend vanwege zijn prachtig gekleurde rode marmer die men kan aanschouwen langs de wand van de diepste put. Deze duik heb ik samen met Yolanda gemaakt. In het begin, bij de instap was het zicht erg slecht, erg melkachtig, maar even verderop was het zicht goed. Bij de eerste diepe put, zagen we voor het eerst de achterkant van de Porsche die hier uit de wand lijkt te steken. Nadat we verder zwommen, kwamen we achter de straaljager uit, waar enorme scholen vissen ons opwachtten. Hier hebben we geruime tijd de vissen, karpers, Koikarpers en voorntjes aanschouwt. Na een duik van 40 minuten zijn we er weer uit gekomen. Vervolgens zijn we naar de plaatselijke supermarkt geweest om vleesinkopen te doen voor de BBQ van deze avond.

Op zondag hebben we de eerste duik gemaakt in Carriëre la Croisette. Deze steengroeve bevindt zich op 3,5 km van Phillippeville. Deze groeve werd in de twintigste eeuw gebruikt voor de ontginning van rode marmer. Het is een zeer kleine steengroeve (90 meter lang en 50 meter breed) met loodrechte wanden. Aan de kant van de cafetaria is het ondiep en komen grote scholen karpers rondjes draaien.

Dit keer waren ze schijnbaar erg hongerig, want ze kwamen brutaal naar je handen toe om te kijken of je niet een lekker stokbroodje voor ze hebt meegenomen.

Na deze duik was het voor Leo, Bas, Gerard en Robert mooi geweest en zijn rechtstreeks naar huis gereden. Inge, Edvard, Yolanda en ik zijn ook richting huis gereden, maar hebben bij Raamsdonksveer nog een tussenstop gemaakt om in de Nionplas een duik te maken. Niet echt een heel bijzondere plas. Alleen aan het einde van de duik, bij het riet, onder een omgevallen boom een grote school kleine baarsjes. Na een duik van 36 minuten weer naar boven gegaan om de terugreis verder af te maken.

Vandaag de 13e dag. Of het nu komt door het getal 13 weet ik niet, maar we hadden allebei een buh-dag. Je kent het wel dat je nergens zin in hebt. Het weer was ook niet zoooo geweldig, wel warm, maar veel sluierbewolking. Eerst ‘s morgens bij het zwembad gelegen en af en toe een baantje trekken. ‘s middags nog wat boodschappen gedaan en vroeg een kopje soep gegegeten. We zouden een nachtduik gaan maken en werden verwacht om 21.00 uur en zouden dan onthaald worden met pizza. Dan is het niet verstandig om laat nog uitgebreid te gaan eten. Toen we eenmaal bij de duikbasis aangekomen waren, moest Elisa helaas vertellen dat ze te laat was om pizza te bestellen, helaas dus geen pizza.

Wel een nachtduik en om 21.15 voeren we uit naar de “Lion de Mer” tijdens de bootreis er naar toe( een kleine 20 minuten) de spullen in orde gemaakt. Voor Yolanda was het best wel spannend. Het was pas haar 3e nachtduik en de 1e in een vreemd land. Maar het was een schitterende duik, het water was een kleine 4 graden warmer dan van de week, ruim 20 graden en we hebben hele leuke dingen gezien, een paar murenen.

Verschillende schorpioenvissen in allerlei maten en kleuren, een soort kreeft, kokerwormen, een vrij-bewegende octopus en nog heel veel mooi klein spul. We zijn blij dat we deze nachtduik nog gemaakt hebben. Ook Yolanda vond het de moeite meer dan waard. Na de duik gauw de spullen gespoeld en nog gauw even naar de Mac voor een Big Mac, want op 1 kopje soep komen wij de nacht niet door.
Voor meer foto’s even naar ons fotoalbum en dan naar duiken.