Familie Höster

Vandaag was het na een wat mindere dag gisteren weer een schitterende dag. De boodschapjes hadden we gisteren al in de tent gehaald, dus vandaag maar weer eens lekker genieten van de zon. Nadat we de ochtend in het zwembad hadden gelegen besloten we de middag een bootje te huren. Hier in het haventje verhuren ze kleine bootjes met een klein buitenboord motortje. Twee uur huren kost 160 Kuna en dat is ongeveer 21 euro, dus dat is de prijs niet. Gelukkig stonden er op zee geen hoge golven, want echt zeewaardig zijn die bootjes niet. Nadat we eerst een stukje de zee opgevaren waren zijn we daarna het Limski kanal opgevaren. Het limski kanaal is een soort fjord, die een aardig eind het land inloopt met aan beide zijden mooie begroeide steile bergwanden. Dat kanaal ligt net naast de camping, dus ver varen was het niet. Na twee uurtjes over het kanaal gevaren te hebben konden we de haven weer invaren en aanleggen.

Zaterdag 11 juni mochten we weer bijtijds ons bedje uit. Er stond ons vandaag een wrakduik te wachten. Dit keer was het het wrak van de “Baron Gautsch” een passagiersschip wat in 1914 op een mijn is gevaren en waarbij ongeveer 130 personen het leven lieten. Het schip was destijds 84 meter lang en 11 meter breed. Het wrak ligt op ongeveer 40 meter diepte, het tweede dek, waar je heel goed en gemakkelijk door kunt zwemmen ligt op ongeveer 30 meter.
We werden om 9.15 uur verwacht op het duikcentrum, alwaar we onze spullen klaar moesten zetten, want om 10.00 uur kwam de boot ons op halen. Het was een niet al te groot bootje en met 13 man was hij redelijk vol. Na een tochtje van 40 minuten op een gladde zee konden we de sets omhangen. We waren boven het wrak gearriveerd. Na een korte briefing konden we overboord springen en langs een touw de afdaling maken. Na een meter of 20 kwamen de contouren van het voordek al in zicht. Het wrak was na al die jaren al gigantisch mooi begroeid, maar nog altijd herkenbaar als schip. Zoals ons verteld was kon je het tweede dek makkelijk in en overal waren openingen, dus geen kans om vast te komen zitten. Het eerste dek was ook nog wel te betreden, maar dat werd ons ontraden, vanwege de nauwe openingen en het vele stof. Zoals gezegd was het wrak mooi begroeid en zwom er veel vis in en rond het wrak. Ook hebben we een paar hele mooie paars/blauwe naaktslakjes gezien. Het nadeel van zo’n wrak op diepte is, dat je er niet zo lang kan blijven en inderdaad je “no deco tijd” gaat heel snel naar beneden, zeker als je niet met nitrox duikt. Al met al hebben we een 30 minuten in het water gelegen, veel te kort voor zo’n mooi wrak.

Nadat we zondag hoofdzakelijk in de zon hebben gelegen en daarnaast nog op zoek gegaan zijn naar een duikcentrum, zijn we vandaag maar op weg gegaan om te gaan duiken. Het duikcentrum zit hier vlakbij, op een “buurcamping”. We mochten gelukkig daar de auto op de camping rijden, want de campings zijn hier best wel groot en we hadden geen zin om onze duikspullen de hele camping over te zeulen. Na de inschrijving en een korte briefing van de “duikjuf” mochten Yolanda en ik samen het water in, wel moesten we in de baai blijven en kregen we een drijver mee, zodat ze konden zien waar we bleven. Het is een erg gemakkelijke duikstek met een diepte van maximaal 9 meter.

Op de site van het duikcentrum stond vermeld dat hier regelmatig zeepaardjes zitten, dus daar gingen we eigelijk naar op zoek. Na ongeveer 45 minuten kon ik een zeepaardje op de film vastleggen. Een vrij groot exemplaar, geheel geel, die tussen het gele “koraal” bijna niet opviel. Ook bewoog het beestje niet zodat het een beetje geluk was dat we hem toch zagen zitten.

Na een kleine 70 minuten kregen we het toch wel koud in het water van 21 gr. En besloten we maar aan wal te gaan.
De tweede duik dook ik met een Zwitser die dolgraag binnenkort mee wil naar een wrak, maar daarvoor nog niet de benodigde 40 duiken heeft gemaakt. Hij pak dan ook elke gelegenheid aan om de komende week de resterende 5 duiken te maken. Yolanda had dit keer geen zin in een tweede duik. Helaas de tweede duik geen zeepaardjes gezien. Op wat verdwaalde kreeftjes en krabbetjes na een niet zo’n enerverende duik.
Hopenlijk gaan we het weekend naar een wrak toe.

Vrijdagmorgen hebben we de wekker al om 5 uur gezet. Voor ons de dag dat de vakantie begint. Dit keer hadden we een compleet ingerichte bungalowtent gehuurd. Donderdag al het grootste gedeelte van de auto gepakt, hoewel met zo’n ingerichte bungalowtent hoef je niet al teveel mee te nemen, het grootste gedeelte werd ingenomen door de duikspullen.
Onderweg totaal geen last van files gehad, waarschijnlijk had men in Duitsland vanwege de hemelvaartsdag ook een lang weekend. Om ongeveer 17.00 uur zaten we al in Oostenrijk en hebben vlak voor de Tauern-tunnel een hotelletje genomen. Na een redelijke nachtrust konden we op ons gemak de laatste 400 km afmaken naar onze eindbestemming in Rovinj, waar we rond 13.00 uur arriveerden. Het weer was inmiddels een stuk slechter dan gisteren, maar hoe zuidelijker we kwamen, des te zonniger werd het. Nadat we ons gemeld hadden bij de receptie konden we op zoek naar onze tent. De tent was gauw gevonden en nadat we gecontroleerd hadden of de inventaris compleet was konden we de zorgvuldig ingepakte auto weer uitpakken.