Familie Höster

Zaterdag 18 augustus hebben we met de duikvereniging weer een leuk uitstapje gemaakt. Ditmaal een oude gasopslagtank in het Ruhrgebied, in Duisburg om precies te zijn. Omdat we op zaterdagmorgen om 10 uur moesten verzamelen hebben Yolanda en ik besloten om een hotel te boeken in Duisburg, zodat we de zaterdag een beetje uit konden slapen. Op vrijdag zijn we dus al op weg gegaan naar die Heimat. Nadat we ingechekt hadden zijn we daar in de buurt eerst een paar caches wezen zoeken. Omdat ook Janco en Monique belsoten hadden om een hotel te nemen hebben we die ‘s middags onder het genot van een heerlijk groot glas wit-bier opgewacht en aangezien Janco en Monique ook vervente “schatzoekers’zijn hebbeb we daarna ook nog een paar caches gezocht (en gevonden) Tussen door hebben we bij de plaatselijke Griek nog even ons avondeten genuttigd. Na een rumoerige nacht zijn we ‘s morgens richting de Gasometer gereden, alwaar bijna iedereen al aanwezig was. Na enig oponthoud kregen we instructies. Het was de bedoeling dat we onze sets op de parkeerplaats in elkaar knutselden en die dan in een bolderkar zouden zetten die we dan naar de gastank konden brengen.
Bij de gastank konden we de setjes in een provisorich lifjte zetten die de sets omhoog takelden. Zelf moesten we via de buitenkant en een smal trapje omhoog naar de bovenkant van de gastank. Daar konden we dan ook de sets uit het liftje halen.
De duik opzich zelf was wel aardig. Boven bij de instap zag je beneden al wat verlichting van de divers objecten. Het zicht was redleijk met een hoop roestdeeltjes. Op de bodem waren diverse objecten neer gezet, zoals een boot, personenauto, vrachtautootje, een vliegtuig met 1 vleugel en nog wat anderes spulletjes. De totale diepte bedroeg 13 meter en de tank had een doorsnee van ongeveer 45 meter, dus na een half uurtje duiken was je rond en had je alle objecten wel gezien.
Al met al leuk om een keer mee te maken, maar een tweede duik hebben we niet gemaakt en een tweede keer zullen ze me hier niet zo snel meer zien.

Zaterdag 11 juni mochten we weer bijtijds ons bedje uit. Er stond ons vandaag een wrakduik te wachten. Dit keer was het het wrak van de “Baron Gautsch” een passagiersschip wat in 1914 op een mijn is gevaren en waarbij ongeveer 130 personen het leven lieten. Het schip was destijds 84 meter lang en 11 meter breed. Het wrak ligt op ongeveer 40 meter diepte, het tweede dek, waar je heel goed en gemakkelijk door kunt zwemmen ligt op ongeveer 30 meter.
We werden om 9.15 uur verwacht op het duikcentrum, alwaar we onze spullen klaar moesten zetten, want om 10.00 uur kwam de boot ons op halen. Het was een niet al te groot bootje en met 13 man was hij redelijk vol. Na een tochtje van 40 minuten op een gladde zee konden we de sets omhangen. We waren boven het wrak gearriveerd. Na een korte briefing konden we overboord springen en langs een touw de afdaling maken. Na een meter of 20 kwamen de contouren van het voordek al in zicht. Het wrak was na al die jaren al gigantisch mooi begroeid, maar nog altijd herkenbaar als schip. Zoals ons verteld was kon je het tweede dek makkelijk in en overal waren openingen, dus geen kans om vast te komen zitten. Het eerste dek was ook nog wel te betreden, maar dat werd ons ontraden, vanwege de nauwe openingen en het vele stof. Zoals gezegd was het wrak mooi begroeid en zwom er veel vis in en rond het wrak. Ook hebben we een paar hele mooie paars/blauwe naaktslakjes gezien. Het nadeel van zo’n wrak op diepte is, dat je er niet zo lang kan blijven en inderdaad je “no deco tijd” gaat heel snel naar beneden, zeker als je niet met nitrox duikt. Al met al hebben we een 30 minuten in het water gelegen, veel te kort voor zo’n mooi wrak.

Nadat we zondag hoofdzakelijk in de zon hebben gelegen en daarnaast nog op zoek gegaan zijn naar een duikcentrum, zijn we vandaag maar op weg gegaan om te gaan duiken. Het duikcentrum zit hier vlakbij, op een “buurcamping”. We mochten gelukkig daar de auto op de camping rijden, want de campings zijn hier best wel groot en we hadden geen zin om onze duikspullen de hele camping over te zeulen. Na de inschrijving en een korte briefing van de “duikjuf” mochten Yolanda en ik samen het water in, wel moesten we in de baai blijven en kregen we een drijver mee, zodat ze konden zien waar we bleven. Het is een erg gemakkelijke duikstek met een diepte van maximaal 9 meter.

Op de site van het duikcentrum stond vermeld dat hier regelmatig zeepaardjes zitten, dus daar gingen we eigelijk naar op zoek. Na ongeveer 45 minuten kon ik een zeepaardje op de film vastleggen. Een vrij groot exemplaar, geheel geel, die tussen het gele “koraal” bijna niet opviel. Ook bewoog het beestje niet zodat het een beetje geluk was dat we hem toch zagen zitten.

Na een kleine 70 minuten kregen we het toch wel koud in het water van 21 gr. En besloten we maar aan wal te gaan.
De tweede duik dook ik met een Zwitser die dolgraag binnenkort mee wil naar een wrak, maar daarvoor nog niet de benodigde 40 duiken heeft gemaakt. Hij pak dan ook elke gelegenheid aan om de komende week de resterende 5 duiken te maken. Yolanda had dit keer geen zin in een tweede duik. Helaas de tweede duik geen zeepaardjes gezien. Op wat verdwaalde kreeftjes en krabbetjes na een niet zo’n enerverende duik.
Hopenlijk gaan we het weekend naar een wrak toe.

Vrijdagmorgen hebben we de wekker al om 5 uur gezet. Voor ons de dag dat de vakantie begint. Dit keer hadden we een compleet ingerichte bungalowtent gehuurd. Donderdag al het grootste gedeelte van de auto gepakt, hoewel met zo’n ingerichte bungalowtent hoef je niet al teveel mee te nemen, het grootste gedeelte werd ingenomen door de duikspullen.
Onderweg totaal geen last van files gehad, waarschijnlijk had men in Duitsland vanwege de hemelvaartsdag ook een lang weekend. Om ongeveer 17.00 uur zaten we al in Oostenrijk en hebben vlak voor de Tauern-tunnel een hotelletje genomen. Na een redelijke nachtrust konden we op ons gemak de laatste 400 km afmaken naar onze eindbestemming in Rovinj, waar we rond 13.00 uur arriveerden. Het weer was inmiddels een stuk slechter dan gisteren, maar hoe zuidelijker we kwamen, des te zonniger werd het. Nadat we ons gemeld hadden bij de receptie konden we op zoek naar onze tent. De tent was gauw gevonden en nadat we gecontroleerd hadden of de inventaris compleet was konden we de zorgvuldig ingepakte auto weer uitpakken.

Enige tijd geleden kwam er een aankondiging in de mail over een volgelaatsmaker-specialty bij het SDMP. Een volgelaatsmasker is zoals de naam het eigenlijk al zegt een masker dat je gehele gezicht bedekt. Het voordeel van zo’n masker is behalve de kou, je gezicht wordt geheel beschermd tegen het koude water, ook de mogelijkheid tot praten onder water. td>

Omdat ik de eerste vijf minuten in het koude water regelmatig een stekende pijn in mijn voorhoofd krijg leek me het wel nuttig om in ider geval de specialty te volgen om zo te kijken of het inderdaad een hoop scheelt qua kou. Dinsdag 11 januari hadden we eerst een theorie avond. Aan bod kwamen de voor en nadelen van het masker, de verschillende soorten maskers, het gebruik voor, tijdens en na de duik van het masker en tenslotte de communicatie mogelijkheden.
Belangrijke voordelen van het masker zijn zoals eerder gezegd: Koude bescherming, communicatie mogelijkheid, geen bijtstuk in je mond, en de bevestiging. Daarnaast zijn er natuurlijk ook wel nadelen: het masker is toch wel duur, je moet er even mee leren om gaan en het klaren van je oren is iets moeilijker.
Dinsdag 11 januari was de theorieavond bij SDMP. Tijdens deze les werd het boek in het kort uitgelegd en konden we ook kennis maken met het masker. We mochten de maskers zelfs meenemen de komende twee weken om het masker uit te proberen en om de benodigde vier buitewater duiken te maken. Ook moest er natuurlijk gepast worden, met name de dopjes onder je neus die er voor moeten zorgen dat je kunt klaren als je het masker op hebt. Deze dopjes moet je precies zo zetten dat als je het masker iets omhoog zet, ze je neus aflsuiten zodat je kunt klaren. De volgende avond konden we met het masker oefenen in het zwembad. In het verwarmde water is het lekker relaxed en leer je om het masker onder water af te doen als je ademautomaat er mee stopt. de ademautomaat zit dus geintegreerd in je maske, dus als die er mee stopt heb je geen masker meer. Een reserve duikbril is dus een verplicht uitrustingsstuk met een volgelaatsmasker.
Het weekend daarna zouden we de vier buitenwater duiken maken. Zaterdag 15 januari de eerste en tweede duik. De eerste duik was een relax duikje om eenste kijken hoe het duikt met een volgelaatsmasker. Op zich ging dat prima, inderdaad geen kou op je voorhoofd, dus ook geen steken. Bij de tweede duik zouden we wat oefeningen doen. Eerst zouden we boven water naar het 6 meter platform gaan om daar af te dalen en de oefeningen doen (masker op en af doen), maar toen ik naar beneden wilde, moest ik het oppervlakteventiel, dat de mogelijkheid geeft om boven water te ademen, zonder je perslucht te gebruiken, dicht draaien. Echter door de kou zat het ventiel muurvast en kreeg hem met geen mogelijkheid dicht. Dus geen tweede duik die dag, want met een openstaand ventiel loopt je masker vol water. Dus een tweede duik zat er niet in vandaag.
Zondag een herkansing voor twee duiken. Ook ditmaal naar het 6 meter platform om de oefeningen te doen. Het platform hadden we snel gevonden en konden dan ook gelijk met de oefeningen beginnen, maar dat viel niet mee. We moesten dus het masker af zetten, maar als je bedenkt dat de lucht in het masker ongeveer 37 graden is, doordat je steeds uitademt en het water een graadje of 3 weet je wel wat er gebeurt met je gezicht. Je krijgt een vreselijke klap in je gezicht vanwege de kou en je hele hoofd begint te bonken. nadat ik mijn reserve bril opgezet had, gauw weer afgezet en mijn volgelaatsmasker weer opgezet en hopen dat mijn warme adem mijn gezicht weer snel opwarmde, gelukkig ging dat snel. Nu was Inge, mijn buddy, aan de beurt. Op zich ging alles goed, alleen kreeg ze haar volgelaatsmasker niet snel genoeg weer op en kreeg ze daardoor vreselijke pijn in haar hoofd door de kou. We moesten de duik dan ook afbreken en zat er een tweede duik niet in. Gelukkig had de instructeur gezien dat het op en afzetten voor ons geen probleem was en hoefden we de oefeningen niet nogmaals te laten zien. Maar we moesten nog wel twee duiken maken op de verlangde 4 te volmaken. Woensdag hebben we die 2 duikjes gemaakt, lekker relaxed zonder oefeningen. Alleen bij de tweede duik begon mijn masker te blazen. Stelde ik de weerstand omhoog, dan kreeg ik niet voldoende lucht binnen. Ik heb dit opgelost door steeds bij het inademen de weerstand terug te draaien.
Zaterdag 22 januari moesten we nog 1 keer naar Maarsseveen om het masker in te leveren en een toets te maken. Eerst nog even met Joris gedoken. een lekker rustig duikje, waarbij alles goed ging. Daarna de toets gedaan. Deze was, als je het boek goed had doorgenomen niet al te moeilijk. Na alle 14 vragen beantwoord te hebben kon het pasje aangevraagd worden. Al met al een leuke specialty om te zien hoe het duiken is met een volgelaatsmasker. Ik ben er echter nog niet uit of ik er een ga aanschaffen, zeker vanwege de prijs.

Vanmorgen was het om 5.05 uur alweer raak, de luisprekers uit de moskee riepen alweer op tot het gebed. Nu moet je iedereen in zijn waarde laten, maar 5 over 5 vind ik toch wel erg overdreven. Daarna nog wel even kunnen slapen totdat de wekker ging om 6.30, want om 7.30 stond Phet van de lokale duikschool “local Diving” alweer klaar om mij (Yolanda ging niet mee) op te halen voor “superday”, 3 duiken.
Yolanda ging zoals gezegd niet mee, die bleef in en rond het huisje, af en toe aan de rand van het zwembad. En voor de thuisblijvers is er altijd een verassing. Ze stond ineens oog in oog met twee aapjes, die hier dus blijkbaar in het wild leven.
Phet bracht me eerst naar zijn duikschool alwaar we met z’n 6en naar een longtail boot liepen. De longtail boot bracht ons net buiten de kust naar een grote boot, waar we met nog ca 20 man de reis begonnen naar de 3 duikstekken. Na ongeveer 2 uur varen kwamen we aan bij de eerste duikstek, de “King Cruiser wreck” een wrak van een voormalig auto Ferry, dat eind vorige eeuw is vergaan omdat het op “Anemoon reef” was gelopen, anemoon reef is de laatste duik vandaag. De King Cruiser is een soort catamaran, 80 meter lang, 50 meter breed en 15 meter hoog. Het diepste punt, de schroeven, ligt op 32 meter diepte. Het wrak is nog goed in tact en al heel mooi begroeid. Vanaf de oppervlakte is zijn gedaante al waarneembaar. Er stond een redelijke stroming, wat op zich heerlijk is om lekker langs de 80 meter lange romp te driften. Op het wrak bevinden zich al veel koralen en er zijn gigantisch grote scholen vis te zien. Op de terugweg kwam een schildpad ons nog begroeten. Omdat we de duik op een wat grotere diepte hadden gedaan, was ik redelijk snel door mijn lucht heen en na 32 minuten moesten we weer naar boven.
De tweede duikstek was niet ver verwijdert van de eerste, ik denk een paar honderd meter. Shark Point zijn drie grote rotsen, waarvan er 1 met boven water uitsteekt. Hier staat een vuurtorentje op. Bij deze rots zijn we ook het water in gegaan en zijn op diepte naar 1 van de andere rotsen gezwommen. Vaak worden op de zandbodem kleine tijger haaien gesignaleerd, maar schijnbaar waren ze op vakantie, ik heb er geen gezien. De duik was mooi, maar niet bijzonder spectaculair.
Tussen de tweede en derde duik kregen we een lunch aangeboden, terwijl de boot naar de derde duikstek voer, ook niet zo ver weg van de andere stekken
Anemone reef is een rots die tot een meter of 6 onder het wateroppervlak loopt en waar “King Cruiser” zich op stuk gevaren had. Deze duikstek is bijzonder omdat de rots vol zit met anemonen. Ook hier hele grote scholen vis en als klap op de vuurpijl een gigantisch grote zeebaars.
Na de derde duik koerste onze boot weer de 35 km richting kust.
Morgen wordt het weer een dag vliegen. We worden om 14.30 opgehaald en naar het vliegveld van Krabi gebracht, waarna we rond 18.00 uur aankomen op Bangkok. Dan zitten we 6 uur op het vliegveld. Onze vlucht naar Nederland vertrekt dan om 23.59 en we komen rond 6.00 uur (Nederlandse tijd) aan op Schiphol en zit onze fantastische vakantie er weer op. Dan kan ik gaan beginnen met uitzoeken van de foto’s en monteren van de video om die ook op de site te zetten.

Vanmorgen werden we door de eigenaar van het duikcentrum om 8.30 uur opgehaald bij de receptie van het resort. Eerst werden we naar het duikcentrum gebracht, waar nog een jongedame zat te wachten om mee te gaan duiken. Hier ontmoette we ook onze gids, een jongeman uit Duitsland. Nadat er wat spullen gepakt waren en pakken gepast waren bracht de gids ons weg naar de haven, ca 200 meter met de auto.
De duikstek was ongeveer 30 minuten varen met een longtailboat. De zee was erg rustig, goed voor de zeeziekte. Inderdaad na 30 minuten kwamen we bij een grote rots die uit het water stak. De duikstek wordt “Koh Talu” genoemd wat doorgang betekend, omdat er in de rots twee doorgangen zitten, waar je doorheen kan zwemmen om aan de andere kant te komen.
De gids had zich ontfermd over de (Engelse) dame die net haar brevet in Thailand gehaald had. En ik dook lekker met mijn betrouwde buddy.
Ik moet zeggen dat ( na twee duiken) het duiken in Thailand niet zo mooi is als in Egypte. Hoewel we wel leuke dingen hebben gezien. Veel nemootjes, een zeeslangetje, veel naaktslakjes, kleine baracuda’s, razorfish. Verder was in het diepe gedeelte het zicht niet goed, een meter of 8/9. De gids vertelde dat we mazzel hadden dat het zicht zo goed was, maar ben in Egypte natuurlijk verwend. De doorgangen waren wel mooi, vooral de tweede, die was een meter of 50, zodat je eerst de duisternis inging en nadat je ogen gewend zijn kon je het licht aan het eind zien.
Voor de tweede duik kregen we eerst een Thaise lunch aangeboden, heerlijke kip in Thaise curry.
De tweede duik wad van hetzelfde kaliber als de eerste, de duikstek wordt Koh Yawasan genoemd. Ook hier weer verschillende nemovisjes, die ook hier erg nieuwsgierig zijn. Na een duikje van 60 minuten zijn we weer bovengekomen en hebben we de reis naar het strand weer ingezet, waarna onze gids ons weer bij het resort heeft afgezet.
Hierna hebben we lekker even gedoucht en een technotukje gedaan totdat de moskee weer opriep voor het gebed.
Voor het diner zijn we weer naar de boulevard gelopen en hebben daarna weer genoten van een heerlijke maaltijd van nog geen 10 euro. Omdat we onze katten natuurlijk missen hebben we tijdens het eten heerlijk met een klein zwart katje geknuffeld die bij ons kwam zitten. Natuurlijk missen we de kinderen ook wel, maar om hier in Thailand nu wildvreemde kinderen te gaan knuffelen.

Afgelopen donderdag hebben we weer een introductieduik gehouden. Een select groepje van 8 personen hebben de stoute schoenen aangetrokken om ook eens te ervaren hoe het is om onder water te ademen.
Hieronder een korte impressie.

introduik 23-09-2010 from Jan Hoster on Vimeo.

Woensdag 2 juni ben ik nogmaals naar Zeeland gereden om de sepia’s te filmen. Ditmaal met Rob Aarsen. Van te voren wisten we dat het zich bij de Bergse diep sluis behoorlijk slecht was. Daarom eers naar Zoetersbout gereden om daar een duik te maken. Ook hier zijn sepia-rekjes geplaatst. Helaas geen sepia-eieren te zien, wel eieren van de pijlinktvis. Dit zijn langwerpige witte eitjes. Op het einde van de duik ook nog een pijlinktvis zien wegzwemmen.

Voor de tweede duik zijn we naar den Osse gereden voor een duikje bij de haven. Helaas zagen we bij aankomst dat het zihct daar ook erg slecht was. Toen maar besloten om door te rijden naar de Bergsediepsluis. Als het zich dan toch slecht is, dan maar slecht zicht met de kans op sepia’s. Na een uurtje rijden aangekomen bij de duikstek. Gelukkig niet zo heel druk en na het okleden gauw het water in. Inderdaad slecht zicht, maar gelukkig toch nog een paar sepia’s gezien bij de rekjes.(foto gemaakt door Rob Aarsen)  Zie hieronder de film:

Sepia’s in Zeeland from Jan Hoster on Vimeo.

Vandaag ben ik samen met Roel Kort maar weer eens naar Zeeland afgereisd om naar het wonderlijke schouwspel van de sepia’s te kijken. Vanaf ongeveer half mei tot ongeveer half juni komen de sepia’s naar de relatief ondiepe Oosterschelde om hier te paren en hun eieren af te zetten. Dit is de tijd om deze mooie beesten van dichtbij te kunnen aanschouwen. In de hoop dat het vandaag qua duikers rustiger is dan de altijd drukke pinksterdagen van afgelopen weekend vandaag ook de videocamera meegenomen. Inderdaad was het ook een stuk rustiger, maar helaas was het zicht niet al te goed, ik heb het bij de bergse diepsluis wel beter meegemaakt.
Na eerst bij het platform rondgekeken te hebben zijn we linksaf gegaan op zoek naar de eerste sepiarekjes. Al na een minuut of 5 kwamen we het eerste rekje tegen met daarbij een sepiapaartje. Hier was het zicht echter behoorlijk slecht. Na nog eens een minuut of 15 doorgezwommen te hebben kwamen we de volgende rekjes tegen. Hier zaten 5 sepia’s bij elkaar. Een schitterend schouwspel, hoe het mannetje dicht bij het vrouwtje blijft en zijn tentakels over haar heen legt terwijl zij de eitjes bevestig aan de daar geplaatste rekjes. Hier was het zicht een stukje beter en heb ik een leuk filmpje kunnen maken. Na 45 minuten duiken hebben we de duik beeindigd en zijn we op weg gegaan om de fles weer te vullen. De tweede duik hebben we bij Bruinisse gemaakt.

Sepias from Jan Hoster on Vimeo.

carnavalsduik from Jan Hoster on Vimeo.

Carnaval viel dit jaar op 14 februari, dus samen met valentijnsdag. Een mooie gelegenheid om , met Aquaholic, het record onderwaterpolonaise te verbeteren. Dit aloude record staat op 14 personen. Eitje dus voor de diehards van Aquaholic, leek het.Er hadden zich een stuk of 12 personen opgegeven dus het zou er om spannen. De schrijvende pers was uitgenodigd, en ook radio en tv hadden een uitnodiging gekregen om dit fantastische evenment te verslaan.

Ook was er voor een partytent met verwarming gezorgd, zodat er lekker warm omgekleed kon worden. Maar mede door de kou en de sneeuw was de opkomst helaas niet bijzonder groot en ook de pers heeft het laten afweten. Slechts acht deelnemers hadden de sneeuw getrotseerd om naar Vinkeveen te komen. Wel was bijna iedereen carnavalesk uitgedost, zodat er toch een jolige stemming ontstond. Nadat iedereen te water was gegaan kon de polonaise beginnen. Lang duurde de duik niet, want maar lieft 6 duikers hadden last van een bevroren adem automaat. Aan de kant gekomen stond er een lekker kop koffie, soep of chocolade klaar om even lekker op te warmen.
Omdat het ook nog chinees nieuwjaar was stond er in het clubhuis van Aquaholic later die middag een heerlijke chineese maaltijd klaar geheel verzord door Inge.

Ijsduik 2010 from Jan Hoster on Vimeo.

Na een week of twee vorst, waarbij het af en toe matig vroor, lag er voor het tweede achtereenvolgende jaar genoeg ijs om een ijsduiken te maken. SDMP had een oproep geplaatst om deze zaterdag te komen ijsduiken in de Meern. Hier ligt de recreatieplas “strijkviertel”, een niet zo’n diepe plas, maar dat is ook niet nodig voor het ijsduiken, waarbij het tenslotte om de ijslaag gaat.

Met Erik v/ d Aardweg afgesproken om samen een duik te maken. Om 10.00 uur kwamen we aan en konden gelijk helpen met een partytent op te zetten, wat gezien de koude, harde wind geen overbodige luxe was. Erik had er voor gezorgd dat we als eerste op de lijst stonden, wat lekker was omdat ik graag wilde filmen. Na een korte briefing konden we ons in de koude wind om gaan kleden, wat voor Erik, gezien zijn natpak, echt koud was.

Er waren 3 bijten uitgezaagd zodat we onder water een parcour konden zwemmen. Bij de eerste bijt konden we te water en daar konden we staan. Tussen bijt 1 en bijt 2 had Carl een sneeuwvrij pad gemaakt, wat onder het ijs goed te zien was, dus de tweede bijt bijt was zo gevonden en konden we even ons hoofd boven water steken. De derde bijt was wat lastiger te vinden. Erik had wel zijn kompas gezet, maar had wat te veel links aangehouden.

Gelukkig was het wak redelijk goed te zien, dus ook deze bijt hebben we snel gevonden. De thuisbijt was snel gevonden vanwege de lijn waar aan we vast zaten. Toen we boven kwamen stond daar SBS6 te wachten voor een diepte interview om te weten te komen wat de kick is van het ijsduiken.

Op zondag zijn we Aquaholic naar SDMP gegaan om daar met een aantal leden de benodigde ijsduiken te maken voor de specialty. Helaas was het meeste ijs als sneeuw voor de zon verdwenen, maar er lag nog genoeg om toch nog even onder het ijs te gaan. Mijn eerste duik was met Frans, omdat we als eerste het water ingingen kon ik mooie opnamen maken. De tweede duik zou ik met Nanning maken, maar bij zijn eerste duik was zijn automaat al bevroren, dus geen tweede duik.
Hierna heb ik nog wat opnamen boven water gemaakt van de rest en om ongeveer 2 uur ben ik samen met Joris naar huis gegaan en kunnen we wachten op een volgende vorstperiode

De tweede dag met de truck weg voor 2 duiken in Abu Dabbab. Helaas geen echte truck, maar gewoon met een busje. Na een korte briefing werd de groep in 2 opgesplitst om de baai met zeegras te doorzoeken op de aanwezigheid van de zeekoe. Helaas was deze niet aanwezig en moesten we het doen met de aanwezige schildpadden, ook leuk om deze kolosen van dichtbij te zien. Verder deze 1e duik nog een sepia gezien. De tweede duik ben ik samen met Ernst-Jan het zuidrif van Abu Dabab gaan verkennen. Een aantal krokodilvissen gezien en op het laatst van de duik ook nog 3 gitaarroggen en een paar pijlstaartinktvissen.
De 3e duik vandaag was er een met Leo K. op het zuidkant van het huisrif, een lekker relaxed duikje. De nachtduik heb ik met Roel gemaakt. Ook hier weer een klein sepiaatje en als toetje een gigantische mureen die zich tevergeefs voor ons probeerde te verstoppen.

Morgen, dinsdag 3 november 2009, wordt het een vroegertje. Om ongeveer 3.30 uur loopt de wekker af, vlucht HV551 vertrekt dan met ons rond 8.00 uur voor een duikvakantie naar Marsa Alam. Voor de 3e keer op rij verblijven we in het tentenkamp Marsa Shagra.
Ditmaal gaan we met onze eigen duikclub Aquaholic. Er hebben zich 19 gegadigden opgegeven voor dit tripje naar Egypte. De planning is dat we morgen om 5.00 uur de trein naar Schiphol pakken.
Na gisteren een hele dag doorgebracht te hebben in het spoorwegmuseum voor het werk, vandaag dan maar de koffers gepakt. Zowaar dit keer geen overgewicht, tenminste als je de handbagage niet meetelt, want daar zit natuurlijk de automatenset en uiteraard het onderwaterhuis voor de video in.
Vanavond dus maar vroeg het mandje in! Ik hoop dat ik met mijn iPhone daar kan verbinden, zodat ik iedereen op hoogte kan houden. Uiteraard komen de filmpjes na de vakantie.

Zondag 4 oktober stond er weer een duik tussen de mosselen gepland. Om 10.00 uur werden we verwacht bij de oude veerhaven van Zijpe, alwaar Erik Veerhoek, zelf een duiker, zijn mosselkwekerij open stelt om te duiken. Na een korte, grondige uitleg konden we het water in. Hoewel de haven in de Oosterschelde ligt heb je, dank zij de beschutte ligging nagenoeg geen last van stroming. Dankzij deze beschutte ligging kun je tussen de mosseltouwen regelmatig wel een paar harders tegen komen.
In de haven bevinden zich tientallen vlonders waar zich touwen aan bevinden. Aan deze touwen zet zich het mosselzaad af zodat het zich rustig tegoed kan doen aan al het eetbare wat langs komt en zo uitgroeit tot volwassen eetbare mosselen. Naast de mosselen, hebben ook allerlei wieren, dahlia’s, sponzen, anemonen, naaktslakken en kokerwormen de touwen uitgekozen als hun onderkomen, zodat er heel wat te zien is. Omdat we vandaag lekker zonnig weer hadden en het zicht behoorlijk goed was, was het prachtig om te zien hoe de zonnestralen langs de touwen de grond raakten.

Na wat mooie opnames gemaakt te hebben bij het gemaal zijn we nog even op zoek gegaan naar fuiken. Deze hebben we echter niet kunnen ontdekken. Nog wel onbedoeld de “buddy kwijt” procedure geoefend. Na deze tweede duik in Zeeland zijn Joris, E-J en ik naar het noorden afgereisd voor een spoelduikje inVinkeveen.