Familie Höster

De treinreis vannacht is goed verlopen, alleen zat de steward opvallend veel te vissen naar een fooi. Dat moet je bij mij niet doen, om van het gezeur af te zijn heb ik hem maar een kleinigheidje gegeven. Waarschijnlijk niet genoeg naar zijn zin, want daarna was hij toch minder vrolijk tegen ons dan daarvoor. Onderweg toen het licht geworden was zagen we nu wel veel ondergelopen land, het water stond niet heel hoog, maar je zag soms wel mensen tot hun middel in het water lopen om naar hun huis te gaan.
Met ruim een half uur vertraging kwamen we om 7.00 uur aan op het station van Surat Thani, gelijk naar de uitgang gelopen op zoek naar het bordje “Welcome family Hoster”. Schrik, geen bordje. Dat is vreemd. Wel allemaal andere bordjes en een paar bussen die naar Krabi gaan, maar ons bordje was er niet, dat waren we niet gewend, maar als je twee weken in Thailand ben raak je niet meer in paniek, van alle kanten komt hulp (al dan niet om aan je te verdienen). Een gids van een andere bus vroeg van welke organisatie we waren, toen we de voucher met daarop Win-win Asia ging hij gelijk bellen, later gaf hij me de telefoon. Ik kon echter niet zoveel wijs uit het Thaise Engels aan de andere kant worden. Uiteindelijk zelf maar het nummer gebeld wat op de Voucher stond. Volgens mij was dat het nummer van het resort en de dame aan de andere kant van de lijn sprak gelukkig ook nog een beetje Engels. In ieder geval beter dan dat ik Thais spreek. De juffrouw vertelde me dat ze de chauffeur gesproken had en gaf mij ook het nummer van de chauffeur. Toen ik hem belde gaf hij aan dat hij er met 10 minuten was, er was iets mis gegaan. Inderdaad na 10 minuten was er een busje. In dat busje zaten ook twee dames die bij ons in de trein zaten. Wat bleek: de chauffeur had bij het station gestaan met een bordje “Sunda Resort 2 persons” nu hadden die dames ook geboekt bij hetzelfde resort, echter zonder transfer. Toen zij dat bordje zagen, dachten ze, goh wat aardig van dat hotel dat ze een busje hebben gestuurd en zijn ingestapt. De chauffeur had zijn school af gemaakt en zag 2 personen instappen en is weggereden, met dus de verkeerde personen. Gelukkig is hij na een telefoontje omgedraaid en heeft ons als nog opgehaald. De dames schaamden zich behoorlijk, maar na een hint van mij gaan ze ons vanavond een biertje aan bieden en is alles weer vergeven .
Als je na een lange reis in de trein naar
Surat Thani denkt dat je bijna in Krabi bent heb je het goed mis, Krabi ligt nog ruim 100 km verwijdert. Omdat het grootste gedeelte over snelwegen gaat, waren we na goed 5 kwartier op ons laatste resort.
Het was zo rond tien uur dat we aan kwamen. Het ons toebedeelde huis was echter nog bezet en moest ook nog schoongemaakt worden, dus zouden we er niet eerder in kunnen dan 14.00 uur. De juffrouw achter de balie bood ons een ander huisje aan en liet ons die zien. Zag er prima uit en 1 van de zwembaden ligt pal voor onze deur, wat wil je nog meer. Het enige nadeel is dat er op zo’n 200 meter een moskee staat, dit keer eens geen tempel.
Het resort ligt ongeveer 800 meter van het strand af. Dat is te lopen, maar er is ook een gratis tuk-tuk service tussen resort en strand/ boulevard, boulevard die iets verder ligt.
Toen we in de trein wakker werden regende het behoorlijk, maar bij het eindstation was het inmiddels droog geworden. Vanmiddag was ook de zon doorgekomen en zijn we met de tuk-tuk naar de boulevard gegaan. Daar hebben we in een tentje wat gegeten en daarna hebben we voor maandag een duiktrip gereserveerd. Met de boot weg en twee duiken maken. Voor Thaise begrippen niet echt goedkoop, 85 euro voor 2 inclusief huur uitrusting en lunch.
Daarna zijn we op ons gemak naar het hotel terug gelopen en weten we ook wat een klamme vochtige warmte is.